Herşey düzelecek elbet...

Yayın Tarihi 13 Aralık 2017

Herşey düzelecek elbet...

Yıllar geçiyor, insanlar değişiyor, dünya değişiyor; fakat Türkiye’nin kanayan yarası bir türlü kapanmıyor!
O da neymiş diyenler olabilir
Ülkemizdeki yargılamalarda yaşanan hukuk garabetlerinden bahsediyorum.
Belki bu düşüncemi abartılı bulanlar olabilir. 
Ne yazık ki hukukun üstünlüğü kavramı ülkemizde iktidarın üstünlüğü olarak algılanmakta, birçok dava siyasal olarak görülmekte ve vicdanlarda derin bir yara bırakmaktadır. 
Sanırım bir delilik halinden geçiyoruz. 
Öyle bir dönem ki ‘Umut’ kelimesinin boynu bükük!
Uzun zamandır çoğumuz “Sonunda iyiler kazanacak” sözünü söylemez, söyleyemez olduk.
Belki de hiçbir dönem iyi olmak, iyi kalmak bu kadar zor olmamıştı.
Elbette iyi kalmaktan, iyi olmaktan, iyiden yana olmaktan vazgeçmeyeceğiz hem de ülkem yangın yerine dönmüşken...
Neden bu sessizlik anlayabilmiş değilim. 
Bu yaşadıklarımızın anlaşılabilir, elle tutulabilir hiçbir yanı yok.
Ülkemizde yaşanan bu kaotik sürecin durması için tek yol var...
O yol da bu sorunu demokrasi içinde, vicdan ve akıl  yolu ile hareket ederek, çözüm için bireysel inanç ve fikirlerden sıyrılarak, diyalog kurarak ortak hareket ederek çözmeye çalışmaktan geçiyor.
Bunu yapamadığımız sürece işimiz çok zor.
Artık darbeler olmasın, hukuksuzluk ve gözyaşı kazanmasın ülkemde.
Kimse haksız yere hapis yatmasın !
Bu sevgisizlik ortamının geride sadece yaralı, kederli ruhlar bıraktığı anlaşılsın artık. 
Bu ülkenin yöneticisi, uygulayıcısı, vatandaşı el ele versin, sevgi dilini kullanmaya çalışsın!
O zaman gelir mutluluk, barış... 
Bu sebeple tek bir yol var önümüzde.
O yol da sevgi temelinde bir ve beraber yaşamaktan geçiyor...
Elbet geçecek bu acılar, elbette bir ve beraber olacağız milletçe, insanlıkça...
Bugünler geçecek... 
Birleşeceğiz...
Bütünleşeceğiz...
Herşey düzelecek..
Şair Adnan Yücel’in şiirinde olduğu gibi;
Saraylar saltanatlar çöker kan susar birgün zulüm biter. 
Menekşeler de açılır üstümüzde leylaklar da güler. 
Bugünlerden geriye, bir yarına gidenler kalır 
Bir de yarınlar için direnenler... 
Ey herşey bitti diyenler 
Korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler. 
Ne kırlarda direnen çiçekler ne kentlerde devleşen öfkeler 
Henüz elveda demediler. 
Bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek 
Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!’’